«Μηνύματα» από τη Δυτική Αθήνα

Ιδού τα δέκα βασικά κεφάλαια που περιλαμβάνονται στο πόρισμα της επιτροπής για τις εργασιακές σχέσεις. Είναι το επόμενο μέτωπο των «μεταρρυθμίσεων» αυτής της κυβέρνησης. Μα τίποτα δεν θα αφήσουν όρθιο;

Στα κεφάλαια αυτά σκιαγραφείται η κατάσταση που επικρατεί στην αγορά εργασίας και προτείνεται μια σειρά μέτρων, με τη νέα γενιά μισθωτών να βρίσκεται στο επίκεντρο (δηλαδή όσους δουλεύουν με μπλοκάκι, αλλά έχουν έναν μόνον εργοδότη).

Αναλυτικά, οι βασικοί άξονες των αλλαγών στα εργασιακά με βάση το πόρισμα της επιτροπής, των αποκαλούμενων και «σοφών», είναι οι εξής:

1. Οικονομικά εξαρτημένοι αυτοαπασχολούμενοι. Πρόκειται για μία τρίτη κατηγορία ανάμεσα στη μισθωτή εργασία και την αυτοαπασχόληση.

2. Η μετατροπή της αδήλωτης εργασίας σε κανονική απασχόληση μέσω ευελιξίας με ασφάλεια.

3. Η παροχή εγγυήσεων για ασφάλεια με ευελιξία στον θεσμό της μερικής απασχόλησης.

4. Τα χρονικά όρια εργασίας.

Σημειώνεται πως η τελευταία παρέμβαση της κυβέρνησης για το ελαστικό οκτάωρο εφαρμόστηκε σε λιγότερες από δέκα επιχειρήσεις και τώρα προτείνεται να ανοίξει εκ νέου το θέμα.

5. Η προσωρινή απασχόληση.

6. Η τηλεργασία.

7. Η ευελιξία και η ασφάλεια στις απολύσεις.

8. Οι παθητικές πολιτικές απασχόλησης, για επαρκή στήριξη του εισοδήματος των ανέργων.

9. Οι ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης για ευελιξία με ασφάλεια.

10. Η αρχή της επικουρικότητας των κρατικών ρυθμίσεων και ο διευρυμένος ρόλος των κοινωνικών εταίρων.

Λέγαμε να το κάνουμε εμείς στο «Μήνυμα». Μας πρόλαβε η «Ελευθεροτυπία» στο φύλλο της 15/3/2008. Μια πολύ καλή δουλειά των δημοσιογράφων Αντωνίας Ξυνού και Κάτιας Αντωνιάδη.
«Δεν θα προλάβω να πάρω σύνταξη». Αυτό φοβούνται οι περισσότεροι νέοι που εισέρχονται τώρα στην αγορά εργασίας. «Πώς μια γυναίκα με ανήλικο στα 55 θα είναι και μάνα και εργαζόμενη;» είναι το παράπονο των μητέρων. «Δεν γίνεται να σου λένε, ξαφνικά, ότι είσαι υποχρεωμένος να δουλεύεις μέχρι τα 65 σου. Με τι κουράγιο;», λένε από την πλευρά τους οι περισσότερο αδικημένοι από το νέο σχέδιο νόμου για το Ασφαλιστικό, οι σημερινοί 40άρηδες.
Την ώρα που η υπουργός Απασχόλησης παρουσίαζε το νομοσχέδιο, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου έψαχναν ανάμεσα στα «ψιλά γράμματα» να βρουν τη σωτήρια διάταξη που θα τους απάλλασσε από τα καινούργια μέτρα.
Πέρα από τις αναλύσεις των θιασωτών της οικονομίας και του σχεδιασμού, αυτό που μετράει είναι τι πιστεύουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, αυτοί που σήμερα αποτελούν τον κινητήριο μοχλό της κοινωνίας. Νέοι άνθρωποι, μητέρες με ανήλικα παιδιά, γυναίκες που εξαναγκάζονται σε «προγραμματισμό» της ζωής τους, υπάλληλοι που εντάσσονται στα βαρέα και ανθυγιεινά μιλούν στην «Ε», αναλύοντας, από τη δική του σκοπιά ο καθένας, τις «παγίδες» που βλέπουν στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση, η οποία ψηφίστηκε ήδη από την Επιτροπή της Βουλής και εισέρχεται την ερχόμενη εβδομάδα προς ψήφιση στην Ολομέλεια.

«57 χρόνων στη σκαλωσιά;»
Είμαι χρόνια στο επάγγελμα κι έχω δει ανθρώπους ηλικίας 55 και 57 χρόνων να ανεβαίνουν στις σκαλωσίες για να δουλέψουν. Οι πιθανότητες αυτοί οι άνθρωποι να έχουν κάποιο ατύχημα ή ακόμα χειρότερα να πέσουν κάτω και να σκοτωθούν είναι πάρα πολλές. Είναι όμως αναγκασμένοι να το κάνουν.
Και έρχονται σήμερα οι κυβερνώντες και μιλάνε για νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Προσωπικά, κάθε αύξηση του ορίου ηλικίας στον κλάδο μας, στα βαρέα και ανθυγιεινά, με βρίσκει κάθετα αντίθετο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, το νέο νομοσχέδιο δεν με πιάνει, έχω θεμελιώσει το δικαίωμά μου, αλλά πιάνει όλα τα νέα παιδιά, που φυσικά δεν δέχονται να επιμηκυνθεί ο χρόνος εργασίας σε ένα τόσο επικίνδυνο επάγγελμα.
Σίγουρα, η κίνηση που γίνεται είναι κατά των εργαζομένων. Ελπίζω ότι η όλη προσπάθεια γίνεται για καλό σκοπό από τους κυβερνώντες, αλλά είναι πλέον βέβαιο ότι την κάνουν με λάθος τρόπο.
Θεόδωρος Μανωλόπουλος, 58 ετών - οικοδόμος

«Είμαι μητέρα, θίγομαι»
Είμαι μητέρα με δύο ανήλικα παιδιά και ασφαλισμένη το 1991, οπότε σίγουρα πλήττονται τα δικαιώματά μου. Συγκεκριμένα, πρέπει να συνεχίσω να εργάζομαι μέχρι τα 60 μου χρόνια. Και μέσα σε όλα αυτά θα πρέπει να υπολογίσω, λόγω του επαγγέλματός μου, και επιπλέον δυσκολίες, όπως την κρίση της αγοράς που υπάρχει. Θίγομαι και στην αύξηση των ορίων ηλικίας και στη μείωση των συντάξεων. Αν μέσα σε όλα αυτά θα έπρεπε να σκεφτώ για την κατάστασή μου ως μητέρα ανηλίκων, θα απογοητευόμουν πλήρως. Σε ηλικία άνω των 40 ετών, πάντως, το να μεγαλώσεις έστω κι ένα μικρό παιδί είναι από τη φύση του μία δύσκολη υπόθεση. Λαμβάνοντας υπόψη και όσα έχω ακούσει για τη μεταρρύθμιση, είμαι σίγουρη ότι σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα μπορούσα να αντεπεξέλθω.
Φυσικά θα πρέπει να γίνουν κάποιες αλλαγές στο Ασφαλιστικό. Αρχικά, θα πρέπει να υπάρχει ισότητα ανάμεσα στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, ίσως ένα ασφαλιστικό ταμείο για όλους. Είναι πληγή για το σύστημα αλλά και για μένα προσωπικά, να ξέρω ότι υπάρχουν γυναίκες που μπορούν να συνταξιοδοτηθούν ύστερα από 15 χρόνια υπηρεσίας, όταν εγώ ξεκίνησα να δουλεύω στα 20 μου.
Ελένη Σαλονικίδου, 35 ετών - έμπορος

«Πού είναι τα τρία "δεν";»
Η νέα γενιά, οι άνθρωποι που τώρα μπαίνουν στην παραγωγική διαδικασία, αντιλαμβάνονται το Ασφαλιστικό ως ένα ακόμα πρόβλημα που προστίθεται στο ήδη βεβαρημένο μέλλον τους. Δεν έχουμε σταθερή δουλειά και το μοναδικό μέλλον που μας απασχολεί είναι το άμεσο και κατά πόσο θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στην καθημερινότητά μας.
Πιστεύω ότι θα ήταν καλύτερα αν αφήναμε το Ασφαλιστικό ως έχει μέχρι σήμερα. Αλλωστε προεκλογικά οι περισσότεροι ακούσαμε τις υποσχέσεις της σημερινής κυβέρνησης για τα τρία «δεν». Πού είναι αυτά σήμερα; Γιατί ξαφνικά άνοιξε η συζήτηση για το νέο νομοσχέδιο;
Η σύνταξη, πλήρης ή μειωμένη, είναι από τα τελευταία ζητήματα που περνάνε από το μυαλό μου. Ξέρω ότι δεν θα πάρω σύνταξη ποτέ και αναρωτιέμαι γιατί θα πρέπει να πληρώνω κρατήσεις στο Ταμείο ασφάλισής μου, όταν ξέρω ότι δεν το κάνω για τη συνταξιοδότησή μου.
Αντίστοιχα, βλέπω γύρω μου δικούς μου ανθρώπους να τρέμουν. Να πρέπει να υπολογίσουν από την αρχή τα χρόνια εργασίας τους. Να πρέπει να προγραμματίσουν πότε θα κάνουν παιδί, για να έχουν τα λεγόμενα προνόμια.
Βαγγέλης Κυρλόγλου, 27 ετών

«Αναλογικό σύστημα»
Μιλάμε για πρόωρη συνταξιοδότηση και για μειώσεις στις συντάξεις. Καταλαβαίνω ότι δεν είναι για κανέναν δίκαιο να δουλεύει επί 35 χρόνια για να πάρει μία σύνταξη. Γι' αυτό χρειαζόμαστε ένα αναλογικό σύστημα. Μπορεί το νέο νομοσχέδιο να μη με θίγει προσωπικά, καθώς διαθέτω τα απαραίτητα ένσημα και χρόνια, αλλά είναι απαραίτητο ένα σύστημα που δεν θα οδηγεί σε αδικίες για κανέναν ασφαλισμένο.
Δεν είναι λογικό να οδηγείται ένας 65χρονος να εμπορεύεται ή ακόμα χειρότερα να δουλεύει σε ένα εργοστάσιο. Αρχικά, ποιος θα κρατήσει στη δούλεψή του έναν άνθρωπο ο οποίος παράγει ελάχιστα; Το σίγουρο είναι ότι θα προτιμήσουν ένα νέο άνθρωπο που θα τριπλασιάζει την παραγωγή.
Από την άλλη, όλοι θα θέλαμε να βγαίνουμε στη σύνταξη με 20 χρόνια προϋπηρεσίας, αλλά, δυστυχώς, η οικονομία δεν θα μπορέσει να αντέξει κάτι τέτοιο. Αν βγούμε όλοι στη σύνταξη νωρίτερα, τότε το πιο πιθανόν είναι τα παιδιά μας να μη βρουν ασφαλιστικά ταμεία. Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο νόμου που να είναι κοινωνικά δίκαιο για όλους ανεξαιρέτως.
Κώστας Μαστρογιάννης, 39 ετών - έμπορος

«Παιδί με προγραμματισμό;»
Από το νέο νομοσχέδιο θίγομαι και ως νέα εργαζόμενη και ως γυναίκα. Ετσι κι αλλιώς τα πράγματα ήταν δύσκολα, πλέον όμως το μέλλον διαφαίνεται ζοφερό. Με το νέο σχέδιο νόμου προστίθενται επιπλέον χρόνια εργασίας και μειώνονται δραστικά οι συντάξεις. Το αν θα καταφέρουμε να πάρουμε κάποτε σύνταξη, βέβαια, είναι άλλο θέμα.
Τώρα πια, όλα πρέπει να γίνουν με προγραμματισμό. Μέχρι και το πότε θα κάνουμε οικογένεια και παιδί, προκειμένου να τύχουμε ευνοϊκών όρων συνταξιοδότησης. Μας βάζουν, με λίγα λόγια, να σκεφτόμαστε από τώρα τι θα γίνει με τη σύνταξη! Αν επιχειρήσει μια γυναίκα να συνταξιοδοτηθεί πριν από το προβλεπόμενο όριο ηλικίας, είναι δεδομένο ότι η σύνταξή της θα είναι μειωμένη κατά ένα σημαντικό ποσοστό για κάθε χρόνο πρόωρης συνταξιοδότησης. Ποιος εργαζόμενος, ποια γυναίκα και μητέρα, θα μπορεί να δουλεύει μέχρι τα 65; Το ασφαλιστικό σύστημα είναι υπό διάλυση, τα ταμεία «γίνονται» προβληματικά και αυτό, ας μη γελιόμαστε, αποτελεί συλλογική ευθύνη όλων των έως τώρα κυβερνήσεων.
Γεωργία Τσαντοπούλου, 25 ετών, γυμνάστρια/ ιδ. υπάλληλος

«Τσακίζουν τις μητέρες»
Ξεκίνησα να δουλεύω στα 15 μου χρόνια, και ήλπιζα ότι μέχρι τα 50 μου το πολύ θα είχα βγει στη σύνταξη. Σήμερα, ανακαλύπτω ότι παρά τα τόσα ένσημα και τα χρόνια εργασίας μου θα πρέπει να συνταξιοδοτηθώ αντί στα 45 με 50 μου χρόνια, στα 60.
Και μέσα σε όλα αυτά, έρχονται και οι αποφάσεις για τις μητέρες. Πρόσφατα παντρεύτηκα και με τον σύζυγό μου έχουμε αποφασίσει να κάνουμε ένα παιδί. Γιατί θα πρέπει να περιμένω μέχρι να γίνω 40 ετών; Ποια γυναίκα θα κάνει αυτή την υποχώρηση, να έχει τις ευθύνες ενός ανήλικου παιδιού σε μια ηλικία που την πνίγουν οι υποχρεώσεις; Εχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει καμία μέριμνα για τις γυναίκες. Αντίθετα, με το νέο νομοσχέδιο τις έχουν τσακίσει, σε μια περίοδο που όλοι μιλούν για το δημογραφικό και για κοινωνικό κράτος. Αν θέλουν κοινωνικό κράτος, ας κάνουν κάτι γι' αυτό.
Ελένη Λούβρου, 35 ετών - ιδιωτική υπάλληλος

«Βασιλεύει η ανασφάλεια»
Το Ασφαλιστικό στη χώρα μας έχει αναχθεί σε μείζον πρόβλημα. Ενα πρόβλημα που ακουμπά όλη την κοινωνία, κι αυτό γιατί ποτέ καμία κυβέρνηση δεν το αντιμετώπισε με υπευθυνότητα. Ολοι, διαχρονικά, αντιμετώπισαν το Ασφαλιστικό με γνώμονα τα όποια κομματικά οφέλη και συμφέροντα, με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε ασφαλισμένους πολλών ταχυτήτων.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, βέβαια, θα το έχουν οι γυναίκες. Είναι δεδομένο ότι στην Ελλάδα υπάρχει υπογεννητικότητα και, φυσικά, ούτε αυτός ο νόμος δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για να λυθεί το δημογραφικό.
Αυτό που κυρίως απασχολεί εμένα είναι το τι γίνεται με την ασφάλιση στον κλάδο μου, γιατί είναι κοινό μυστικό ότι βασιλεύει η ανασφάλιστη εργασία. Γενικότερα, αν δεν βρεθεί μια φόρμουλα για να αισθάνονται ασφαλείς οι άνθρωποι μέσα στην εργασία τους, είναι άτοπο και άκαιρο να μιλάμε απλώς για Ασφαλιστικό και συνταξιοδότηση.
Δημήτρης Μαλαβέτας, δημοσιογράφος

«Σκούρα τα πράγματα»
Πότε θα πάρω σύνταξη; Μετά τα 70! Μέχρι που να έρθει το σχέδιο νόμου στη δημοσιότητα, ο πρωθυπουργός επαναλάμβανε τα τρία «δεν». Πού πήγαν, άραγε, αυτά; Το Ασφαλιστικό στην Ελλάδα είναι ένα ζήτημα τεράστιο, που επιδεινώνεται διαρκώς και που έχει ως θύματα εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους. Εγώ άρχισα να δουλεύω και να ασφαλίζομαι από το 1994. Και βλέπω ότι τα πράγματα γίνονται όλο και πιο δύσκολα.
Αλλά το Ασφαλιστικό δεν είναι το μοναδικό θέμα. Κάθε εργαζόμενος, ανάλογα με τον κλάδο όπου υπάγεται, έχει να καταδείξει διάφορα στραβά και άδικα. Σε ό,τι αφορά τον δικό μου κλάδο, στατιστικά, πάνω από το 30% αυτών που δουλεύουν σε ψησταριές πεθαίνουν πριν φτάσουν τα 67 τους χρόνια. Και, φυσικά, δεν υπάγονται στα ΒΑΕ! Δεν ξέρω τι άλλο να πω, πέρα απ' το ότι τα πράγματα φαίνονται πολύ σκούρα...
Χρήστος Χατζής, ιδιοκτήτης κρεοπωλείου/ψησταριάς

«Σε λάθος δρόμο»
Οι προτεινόμενες αλλαγές στο Ασφαλιστικό είναι πλέον σαφές πως θα βαρύνουν κυρίως τους νέους ασφαλισμένους-εργαζομένους και όσους θα εισέλθουν τα επόμενα χρόνια στην εργασία. Οι νέοι εργαζόμενοι έχουν υψηλά όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, από τα υψηλότερα που υπάρχουν μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών. Εκτός απ' αυτό, ας μην ξεχνάμε ότι η πλειονότητα των μερικώς απασχολουμένων και των ανέργων είναι νέοι άνθρωποι.
Γενικά, δεν είμαι κατά των αλλαγών στο Ασφαλιστικό. Οι αλλαγές, βέβαια, έπρεπε να έχουν ξεκινήσει να γίνονται εδώ και χρόνια. Επίσης, σε ό,τι αφορά την ενοποίηση των Ταμείων, για την οποία γίνεται μεγάλος ντόρος, το μόνο που έχω να πω είναι ότι χωρίς να σπάσουν αβγά, ομελέτα δεν γίνεται. Αλλά δεν γίνεται και να δημιουργηθούν εργαζόμενοι «δύο ταχυτήτων» μέσω ευνοημένων-υγιών ταμείων και μη. Ούτε, βέβαια, να δουλεύουμε μέχρι τα βαθιά μας γεράματα. Οποιοι υπολογίζουν να λύσουν τα προβλήματα του Ασφαλιστικού μέσα από την αύξηση των ορίων ηλικίας και τη μείωση των συντάξεων είναι, προφανώς, σε λάθος δρόμο.
Βαγγέλης Μονογυιός, 24 ετών

 

Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που κατέθεσε αυτές τις μέρες η κυβέρνηση, κινείται στις ίδιες βασικές κατευθύνσεις με το Νόμο Σιούφα του 1991 και το Νόμο Ρέππα του 2002, επιμερίζοντας στο κοινωνικό σύνολο τις επιπτώσεις από τις μέχρι τώρα κρατικές πολιτικές που εξανέμισαν σε μεγάλο βαθμό τα κεφάλαια και τους πόρους της κοινωνικής ασφάλισης:
· Η αξιοπιστία του ασφαλιστικού συστήματος καταρρακώνεται με τις αλλεπάλληλες αλλαγές στα όρια ηλικίας και στον υπολογισμό της σύνταξης, πυροδοτώντας φόβους για ακόμη δυσμενέστερες ρυθμίσεις στα επόμενα χρόνια.
· Οι ενοποιήσεις Ταμείων πιθανότατα αφορούν λιγότερο την καλύτερη διαχείριση (που δεν είδαμε στις προηγούμενες ενοποιήσεις) και περισσότερο τον έλεγχο όσων αποθεματικών ξέφευγαν μέχρι τώρα από τον καταστροφικό κρατικό εναγκαλισμό.
· Γονικές άδειες με αποδοχές διασφαλίζουν τη φροντίδα για τα παιδιά καλύτερα από ό,τι η πρόωρη συνταξιοδότηση των μητέρων, όμως ένας χρόνος γονικής άδειας δεν αντισταθμίζει πέντε χρόνια αύξηση στα όρια συνταξιοδότησης. Επιπλέον δημιουργείται μια ολόκληρη γενιά γυναικών που έχουν ήδη παιδιά και χάνουν και τις δύο δυνατότητες.
· Με δεδομένες τις ανεπάρκειες των ελεγκτικών μηχανισμών και το έλλειμμα πολιτικής βούλησης, η ανασφάλιστη εργασία και η εισφοροδιαφυγή θα συνεχίσουν να αποτελούν ανοικτές πληγές, όσο η εργοδοτική εισφορά υπολογίζεται ως ποσοστό της μισθοδοσίας.
· Το Ταμείο Αλληλεγγύης των Γενεών προϋποθέτει ασφαλιστικά συστήματα όπου τα αποθεματικά των Ταμείων είναι στη θέση τους και οι έμμεσοι φόροι αποτελούν την εξαίρεση και όχι τον κανόνα στη φορολογία. Στα ελληνικά δεδομένα, προέχει είναι να αναλάβει το κράτος τις ευθύνες του για τα κεφάλαια που έχουν με δική του υπαιτιότητα αφαιρεθεί από την κοινωνική ασφάλιση.
Δε χρειάζονται ιδιαίτερες ικανότητες για να αντιληφθεί κανείς ότι τα μέτρα δε λύνουν το ασφαλιστικό περισσότερο από ό,τι λύθηκε το 1991 και το 2002. Όταν λοιπόν ο πρωθυπουργός δηλώνει στη Βουλή ότι θεωρεί «πράξη έσχατης ανευθυνότητας τη μετάθεση του προβλήματος στο μέλλον», είτε δεν έχει καταλάβει πού οδηγούν τα μέτρα του, είτε απλώς υποτιμά τη νοημοσύνη μας προετοιμάζοντας το έδαφος για τον επόμενο γύρο περικοπών σε 5-10 χρόνια.
Πιστεύουμε ότι το ασφαλιστικό είναι ζήτημα πολιτικής και όχι λογιστικής, όπως δείχνει να το αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση. Χωρίς θωράκιση από την εισφοροδιαφυγή και χωρίς αποκατάσταση των κεφαλαίων της κοινωνικής ασφάλισης, δεν πρόκειται να υπάρξει λύση όσες περικοπές παροχών και να προωθηθούν.
Θα είμαστε λοιπόν παρόντες και στο νέο κύκλο κινητοποιήσεων για το ασφαλιστικό, προωθώντας όχι μόνο τις αντιστάσεις στα κυβερνητικά μέτρα αλλά και το διάλογο για την «αντιπρόταση της κοινωνίας», με αιχμές τη χρηματοδότηση και τα νέα ασφαλιστικά δικαιώματα.

Η κατάθεση του νέου νομοσχεδίου για την κοινωνική ασφάλιση, ως προς το ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα, αλλά κυρίως ως προς το περιεχόμενο του, συνιστά επί της ουσίας κοινοβουλευτική εκτροπή.
Η κυβέρνηση υποθηκεύει την κοινωνική ασφάλιση βάζοντας στο στόχαστρο για άλλη μια φορά τους νέους, τις γυναίκες και τους εργαζόμενους στα βαρέα και ανθυγιεινά.
Όλοι εμείς που από την πρώτη στιγμή σταθήκαμε με ευθύνη απέναντι στο πρόβλημα και συμμετέιχαμε ενςεργλά στις απεργιακές συγκεντρώσεις τόσο του περασμένου Δεκεμβριου, όσο και του Φεβρουαρία θα ξαναμπούμε στη μάχη για να μην περάσει το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο.
Θα αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις, μαζί με όλες και όλους τους εργαζόμενους, μαζί με όλους εκείνους τους πολίτες που συνεχίζουν να πιστεύουν στη νίκη του αγώνα για τα αυτονόητα δικαιώματα μας. Με τη δύναμη του δίκιου μας, όπως έγινε και με το άρθρο 16, έτσι και σήμερα η κυβέρνηση θα μας βρει στους δρόμους. Πιστεύουμε πως θα βγούμε νικητές στον αγώνα για την κοινωνική δικαιοσύνη, την κοινωνική αξιοπρέπεια.

Η κυβερνητική επιτροπή ουσιαστικά αποφάσισε την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, τη μείωση των συντάξεων και την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών με κύρια θύματα τους εργαζόμενους στα βαριά και ανθυγιεινά επαγγέλματα, τις γυναίκες και τους νέους αναιρώντας έτσι τα προεκλογικά τρία «δεν» του ίδιου του πρωθυπουργού.
Ας ξαναβγούμε στους δρόμους σε παλλαϊκό ξεσηκωμό με τους εργαζόμενους και τη νεολαία για να μην περάσουν τα κυβερνητικά σχέδια για την κατεδάφιση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και για την αφαίρεση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων μέσω των ενοποιήσεων των ταμείων. Όλοι στους δρόμους. Τη νίκη θα φέρουν οι κοινωνικοί αγώνες.

Περιμένοντας το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό... Να μην ξεχνιόμαστε..

Είδαμε δημοσιευμένη την έκκληση τους σε κυβερνήσεις για δραστική μείωση των ορίων εκπομπών ακτινοβολίας στην «Καθημερινή» της Κυριακής 3/2/08 και επειδή είναι πολύ ενδιαφέρουσα την αναδημοσιεύουμε:

Ενα ευδιάκριτο σήμα κινδύνου εκπέμπει η επιστημονική κοινότητα για τις πιθανές βλαβερές συνέπειες στην υγεία από τη χρήση της κινητής τηλεφωνίας αλλά και των άλλων πηγών μη ιονίζουσας ακτινοβολίας. Και παράλληλα, επείγουσα έκκληση στις κυβερνήσεις και στους διεθνείς οργανισμούς να προχωρήσουν σε δραστική μείωση των ορίων εκπομπής ακτινοβολίας, απευθύνουν διακεκριμένοι επιστήμονες και ανεξάρτητοι ερευνητές από πολλές χώρες. Την ίδια ώρα, πάνω από δύο δισεκατομμύρια χρήστες κινητών τηλεφώνων σε όλο τον κόσμο (σε 3,3 δισεκατομμύρια υπολογίζονται οι εν ενεργεία συσκευές - στην Ελλάδα ξεπερνούν τα 15 εκατομμύρια οι συνδέσεις), συμμετέχουν σαν «πειραματόζωα» στο πιο μεγάλο πείραμα στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Βαθιά αίσθηση προκάλεσε η Έκθεση 2007, του BioInitiative Working Group, μιας επιστημονικής επιτροπής αποτελούμενης από διακεκριμένους επιστήμονες από τις ΗΠΑ, τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος, τη Βρετανία, τη Σουηδία, την Αυστρία και την Κίνα. Σε ένα αναλυτικό επιστημονικό ντοκουμέντο 600 σελίδων παρέχεται επιστημονική τεκμηρίωση, βασισμένη σε περισσότερες από 2.000 επιστημονικές μελέτες απ' όλο τον κόσμο, για το γεγονός «ότι υπάρχουν αρνητικές συνέπειες στην ανθρώπινη υγεία από την έκθεση σε ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, ακόμα και όταν αυτή είναι εκατοντάδες ή και χιλιάδες φορές κάτω από τα επίσημα όρια της Ευρώπης και των ΗΠΑ».

«Δεν είναι γνωστά όλα γύρω από τις επιπτώσεις της κινητής τηλεφωνίας και γενικότερα της μη ιονίζουσας ακτινοβολίας», τονίζει η Bionitiative Report. «Αυτό που είναι καθαρό είναι ότι τα σημερινά όρια προστασίας της δημόσιας υγείας είναι χιλιάδες φορές πιο επιεική από το αναγκαίο. Απαιτούνται αλλαγές».

«Το business as usual είναι απαράδεκτο», υπογραμμίζει ο δρ David Carpenter, διευθυντής του Ινστιτούτου Υγείας και Περιβάλλοντος του πανεπιστημίου του Ολμπανι, στη Νέα Υόρκη, και εκ των συντακτών της Εκθεσης. Στη Μεγάλη Βρετανία παραδόθηκε επίσημα το BioInitiative Report στον πρωθυπουργό, ενώ όλες οι κυβερνήσεις, τα Κοινοβούλια και οι επιστημονικοί οργανισμοί πρέπει να πάρουν θέση. «Δεν θεωρούμε ασφαλή τα ισχύοντα Όρια Αποδεκτής Έκθεσης, που θεσπίζονται κυρίως με βάση οικονομικά - πολιτικά κίνητρα και όχι όπως θα έπρεπε με επιστημονικά κριτήρια των πρόσφατων ερευνών», τονίζει στην «Κ» ο κ. Λουκάς Μαργαρίτης, καθηγητής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο οποίος έχει πραγματοποιήσει έρευνα που δείχνει σοβαρές βιολογικές επιδράσεις των κινητών τηλεφώνων σε έντομα. Τα όρια που θέσπισε η Ελλάδα το 2006 για τις εκπομπές των κεραιών κινητής τηλεφωνίας είναι λίγο αυστηρότερα από εκείνα της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, αλλά «ευρίσκονται επάνω από τα αυστηρότερα όρια που ισχύουν σε άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα της γειτονικής μας Ιταλίας και της Ρωσίας, όπου από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης έχουν μελετήσει έγκαιρα τις μη θερμικές επιπτώσεις της ακτινοβολίας. Απευθύνουμε έκκληση για μείωση των ορίων στα επίπεδα του Σάλτσμπουργκ (0,2 V/m-βολτ ανά μέτρο). Σήμερα, η μία χώρα μετά την άλλη τροποποιεί τα όρια προς τα κάτω. Το Βέλγιο αποφάσισε τον Φεβρουάριο του 2007 να θέσει άμεσα όριο τα 3 V/m, με στόχο το 0,6 V/m».

Ήταν πολύ μεγάλη η σημερινή απεργιακή συγκέντρωση. Λίγο μικρότερη από αυτή της 12.12.07. Αλλά ήταν και το κρύο και το χιονόνερο. Εμείς ήμασταν εκεί. Όπως και την προηγούμενη φορά.

Αυτό το φυλλάδιο μοιράζεται ήδη σε χώρους δουλειάς της γειτονίας μας. Στόχος να είναι όσο το δυνατόν πιο μαζική η μεθαυριανή απεργιακή συγκέντρωση στο Πεδίον του Άρεως. Ελάτε να μαζί, οργανωμένα. Προσυγκέντρωση, ώρα 11 έξω από το ΜΕΤΡΟ Σεπολίων. Για τους αργοπορημένους θα βρεθούμε Πατησίων και Ηπείρου.

Ήταν πολύ καλή η συνάντηση της Παρασκευή 8/2/2008 για το Ασφαλιστικό. Και παρά την απότομη αλλαγή του καιρού με το κρύο και τον δυνατό και επικίνδυνο αέρα 50 άνθρωποι ήρθαν και συμμετείχαν ενεργά στην κουβέντα μας. Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε στη συνέχεια ένα «χρώμα» από αυτή την πολύ γόνιμη συζήτηση:

Τη συζήτηση άνοιξε ο Δημήτρης που εξήγησε του λόγους για τους οποίους προχωρήσαμε στην οργάνωση αυτής της συνάντηση, ως «Μήνυμα για όλους»  Προτιμήσαμε, είπε να μην καλέσουμε κάποιον ειδικό αλλά να μιλήσουμε εμείς οι ίδιοι για τις δουλειές μας με τα εξαντλητικά ωράρια. Μας ενδιαφέρει η ενεργητική συμμετοχή. Είναι η 0ρώτη φορά που γίνεται κάτι ανάλογο στην περιοχή μας.

Ο Λουκάς έκανε μια πιο συνολική τοποθέτηση:

Το πρώτο που έρχεται στο μυαλό μας είναι τι εννοούμε όταν λέμε Κοινωνική Ασφάλιση. Το ΙΚΑ πριν δώσει σύνταξη ήταν ελλειμματικό στον τομέα των συντάξεων. Έχουμε βιώσει δύο μεγάλες αλλαγές στο Ασφαλιστικό. Πρόκειται για τους Νόμους του Σιούφα και του Ρέππα.

Η πιο σημαντική αλλαγή στον Νόμο Σιούφα ήταν ότι διέσπασε τους εργαζόμενους σε τρεις κατηγορίες. Τους ασφαλισμένους μέχρι το 1882, τους εργαζόμενους μετά το 1993 που προβλέπει την ηλικία των 65 ετών για τη σύνταξη και καθορίζει το ύψος των συντάξιμων αποδοχών. Αυτοί οι συνάδελφοι θα παίρνουν λιγότερο κατά 40%.

Παράδειγμα: Ένας εργαζόμενος των 600 ευρώ τροφοδοτεί με χρήματα τα Ταμεία εκείνος που θα δουλέψει περισσότερα χρόνια.

Τους προσληφθέντες μετά το 1993 έχουμε διάσπαση μεταξύ δημόσιου  (60 στο δημόσιο)και ιδιωτικού τομέα (62 χρόνια).

Η δεύτερη μεγάλη αλλαγή επιχειρήθηκε με τον Νόμο Γιαννίτση που με τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις των εργαζομένων αναγκάστηκαν να το πάρουν πίσω. Παιδί του είναι ο Νόμος Ρέππα.

Ποιες είναι οι αλλαγές; Ενώ μέχρι τότε αυτό πού έβγαινε στη σύνταξη έπαιρνε το 80% και το 40 του επικουρικού του. Με το Ν. Ρέππα παίρνει το 70% της βάση του μέσου όρου της τελευταίας πενταετίας, ενώ από το επικουρικό το 20% στο ανώτερο εγγυημένο. Απώλεια, δηλαδή, 30-40% στη σύνταξη που θα έπαιρνε χωρίς το Νόμο Ρέππα.

Η δεύτερη αλλαγή είναι έχει να κάνει με αύξηση στα όρια ηλικίας.

Μια άλλη αλλαγή αφορά τη δυνατότητα να μπορούν να τζογάρουν τα χρήματα των Ταμείων στο Χρηματιστήριο.

Κανένας Νόμος δεν προστάτευσε ποτέ το βασικό κομμάτι, αυτό των ανθρώπων. Η «Καθημερινή» έχει προαναγγείλει αυτές τις δέκα μεγάλες αλλαγές που θα ανακοινώσει ο Κ. Καραμανλής, δυο μέρες μετά την απεργία στη Βουλή τις θέσεις της κυβέρνησης.

Η κοινωνική ασφάλιση συνδέεται με όλα: Χαμηλός μισθός σημαίνει χαμηλή σύνταξη. Είναι αιτία πολέμου. Ως εργαζόμενοι δεν φταίμε σε κάτι. Κανείς από μας δεν αρνήθηκε ποτέ να καταβάλει τις εισφορές του. Παίρνουμε λιγότερα χρήματα γιατί εν γνώσει μας επενδύουμε για το αύριο. Το έλλειμμα δεν το δημιουργήσαμε εμείς.

Η Γιώτα αναφέρθηκε στον πόνο των ιδιωτικών υπαλλήλων. Δεν υπάρχει οικογένεια που να μην έχει νιώσει στο πετσί του την ανεργία. Εργαζόμενοι με πτυχία με μπλοκ των 600 ευρώ. Η καθημερινότητα είναι πολύ σκληρή. Μετά τα 50 δεν σε κρατάει κανείς στη δουλειά του. Βιώνουμε μια απάνθρωπη κατάσταση. Αν δεν είσαι σήμερα απολυμένος μπορεί να είσαι αύριο. Το ζήτημα είναι να καταλάβουμε τη δύναμη της συλλογικότητας. Το πρόβλημα δεν λειτουργεί προσωπικά. Και καλά εμείς. Κουτσά στραβά θα τα βγάλουμε πέρα. Τι θα γίνει .όμως με τα παιδιά μας;

Ένας συνάδελφος από τη γειτονιά εργαζόμενος στον ΟΤΕ θέτει υπόψη της συνέλευσης τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στον Οργανισμό μετά της συμφωνία - πιλότων για διάσπαση στον ευρύτερο τομέα των ΔΕΚΟ με τη συναίνεση των συνδικάτων.

Ο Νίκος εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα περιέγραψε με δραματικό τρόπο όσα βιώνει καθημερινά. Θύματα εκμετάλλευσης. Έζησε στο πετσί του τι σημαίνει να είσαι στην ανεργία στην ηλικία των 50 και να προσπαθείς να βρεις δουλειάς. Συνάντησα, είπε, ανασφάλιστους εργαζόμενους ιδιαίτερα μετανάστες που τους εκμεταλλεύονταν μ' αυτόν τον τρόπο. Έθεσε το θέμα με τα Βαρέα και Ανθυγιεινά που προσπαθούν να τα καταργήσουν. Είδα πολλά ατυχήματα από την εντατικοποίησης της εργασίας. Ένα άλλο πρόβλημα που έθεσε αφορά τους γιατρούς Εργασίας. 100 γιατροί σε όλη την Ελλάδα καλύπτουν περί τα 2.500.000 εργαζόμενους. Αν είναι δυνατόν... Έχω ζήσει, είπε, στη Ναυγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος και οι συνθήκες εργασίας είναι τραγικές. Ζούμε έναν εργασιακό Μεσαίωνα. Και το ζήτημα είναι τι παρακαταθήκε αφήνουμε στα παιδιά μας. Ο αγώνας πρέπει να γίνεται στο χώρο δουλειάς και το μεροκάματο έχει αίμα δεν έχει χρώμα. Θα πρέπει να συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία της 13/2, να περιφρουρήσουμε το χώρο δουλειάς μας και στη συνέχεια να πάμε στη συγκέντρωση.

Η Ντίνα, εκπαιδευτικό μίλησε για την κατάρρευση του μύθου του δημοσίου καθώς συνηθίσαμε να μιλάμε για όρους δημοσίου με βάση την παλιά βάρδια. Σε δέκα χρόνια τα πράγματα θα είναι τελείως διαφορετικά. Οι δήμοι σήμερα χρησιμοποιούν εργαζόμενους από υπεργολάβους. Σχέσεις που δεν έχουν τίποτα με το παραδοσιακό δημόσιο έτσι όπως το γνωρίζαμε. Δείτε τι συμβαίνει στα δημόσια νοσοκομεία: Γιατροί προσλαμβάνονται με μπλοκάκι, είναι τα προγράμματα στέιτζ, οι ωρομίσθιοι δάσκαλοι, Με άλλο τρόπο δουλεύουν σήμερα οι νέοι εργαζόμενοι. Είναι τραγική η ευθύνη του συνδικαλιστικού κινήματος.

Ένας φίλος που δουλεύει στο χώρο των κατασκευών διαπίστωσε ότι δυστυχώς δεν έχει γίνει η δουλειά που θα έπρεπε από τα συνδικάτα. Και υπάρχει ο μύθος ότι επειδή άλλαξε ο υπουργός Εργασίας θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε τις προτάσεις της νέας υπουργού. Αλλά δεν είναι έτσι. Τα πρόσωπα αλλάζουν, όχι οι πολιτικές.
 
Μια κυρία πήρε το λόγο να πει ότι μαύρισε η ψυχή της με όλα αυτά που άκουσε. Χρειάζεται, είπε, να είμαστε αισιόδοξοι. Μπορούμε να δούμε ότι μας φοβούνται. Περιμένουν ναδουν τη συμμετοχή στην απεργία της 13/2 για να ανακοινώσουν τις θέσεις τους. Υπάρχουν αδυναμίες του συστήματος που πρέπει να εκμεταλλευθούμε προς όφελος μας

Ο Δημήτρης είπε ότι είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε τα πράγματα. Να αποκτήσουμε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας. Στη δουλειά μου, είπε, είναι 15 εργαζόμενοι. Στην προηγούμενη απεργία, στις 12/12/07 απήργησαν οι 14. Μόνο ένας εργάστηκε. Αυτό κάτι λέει. Και πρόκειται για ιδιωτικό τομέα.. Έχουμε φτάσει στο σημείο «μηδέν». Να βάλουμε τα δικά μας αιτήματα για μείωση του χρόνου εργασίας. Να είμαστε επιθετικοί. Να διαφυλάξουμε ότι έχουμε, αλλά η στάση μας να μην είναι αμυντική. Δεν είναι θέμα προσώπων. Είναι συγκεκριμένες πολιτικές που πρέπει με τον αγώνα μας να ανατρέψουμε. Έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τα πράγματα.

Μια κοπέλα είπε ότι η κυβέρνηση, τέσσερις μήνες μετά την ανανέωση εντολής είναι με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο. Ας το εκμεταλλευτούμε αυτό, έστω και χωρίς τη συνδρομή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

Κλείνοντας, ένας συνάδελφος από τη γειτονία, είπε ότι η συνάντηση ήταν γόνιμη και ελπιδοφόρα και πρέπει να επαναληφθεί όταν πρόκειται για μεγάλα κοινωνικά ζητήματα.

Ρεπορτάζ: Νίκος θεοδωράκης