Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

Ακίνητη... Πολιτεία

ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Κάποιοι νέοι άνθρωποι δοκιμάζονται καθημερινά. Οι κινητικές τους δυσκολίες σκοντάφτουν στη δυσκαμψία των αρμοδίων της Πολιτείας. Στις σκληρές συνθήκες της αφιλόξενης πόλης για εκατοντάδες μαθητές με ειδικές ανάγκες και ικανότητες που φοιτούν στα δύο μεγάλα ενιαία γυμνάσια λύκεια της πρωτεύουσας στην Ηλιούπολη και στο Ιλιον, η βοήθεια από την Πολιτεία... αναζητείται ή εξαντλείται, όπως μας λένε και οι γονείς των παιδιών αυτών, στις προεκλογικές περιόδους, σε σπασμωδικές και πρόχειρες επεμβάσεις.

Ακόμη και τα πρόσφατα μετάλλια από τους Παραολυμπιακούς δεν στάθηκαν ώς αυτήν τη στιγμή ικανά να ευαισθητοποιήσουν τους υπεύθυνους στη Διεύθυνση Ειδικής Αγωγής.

«Η σχολική μας κοινότητα αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες των παιδιών μας» λέει ο Μανώλης Δατσέρης, πρόεδρος του συλλόγου γονέων του σχολείου. «Οι ετήσιες επιχορηγήσεις δεν δίνονται έγκαιρα και στο σύνολό τους, οι ελλείψεις προσωπικού είναι τραγικές, ενώ τα απαραίτητα σχολικά λεωφορεία είναι παμπάλαια και η συντήρηση με τη μίσθωσή τους μαζί υπερβαίνει το κόστος της αγοράς νέων οχημάτων» συμπληρώνει. Ο κ. Δατσέρης υπενθυμίζει πως αρκετά από τα προβλήματα του σχολείου λύνονται μέσω νομαρχίας ή βοήθειας που προέρχεται από ευαίσθητους ανθρώπους.

Οσον αφορά το προσωπικό, ο πρόεδρος του συλλόγου υποστηρίζει πως η προκήρυξη για την πρόσληψη των (με 9μηνη σύμβαση) οδηγών έχει ήδη δημοσιοποιηθεί αλλά οι τοποθετήσεις τους όπως και οι αντίστοιχες των βοηθών οδηγών δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί.

«Οι ευθύνες βαραίνουν τη διεύθυνση Ειδικής Αγωγής του υπουργείου Παιδείας που ολιγωρεί δραματικά» καταγγέλλει ο κ. Δατσέρης και υπενθυμίζει πως η κοινή υπουργική απόφαση από τα υπουργεία Παιδείας, Οικονομικών και Εσωτερικών για την εξεύρεση των πιστώσεων που απαιτούνται για τη λύση του συνόλου των προβλημάτων του Γυμνασίου Λυκείου της Ηλιούπολης το οποίο εκπαιδεύει και σιτίζει καθημερινά 77 μαθητές, δεν έχει ακόμη εκδοθεί.

«Το θέμα δεν είναι για μας τους γονείς κομματικό» λέει ο πρόεδρος και καταλήγει προειδοποιώντας πως αν στις επόμενες δύο εβδομάδες δεν εξασφαλισθεί η ασφαλής μεταφορά των παιδιών αλλά και η υποβοήθησή τους, «είμαστε αποφασισμένοι να προβούμε σε κάθε νόμιμης μορφής κινητοποιήσεις».


ΔΗΜ. ΡΟΥΤΣΩΝΗΣ


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 29/09/2008
Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 02:33:28 | Permanent Link | Comments (0) |

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

Να μιλάμε περισσότερο με τα παιδιά μας

Έλαβα αυτό το mail και θεώρησα καλό να σας το στείλω, έτσι για να δούμε λίγο μπροστά, γιατί μάλλον το διαδίκτυο ακόμα στην Ελλάδα μας προκαλεί μόνο δέος.

Για να προσπαθήσουμε να επικοινωνούμε περισσότερο με τα παιδιά μας, μήπως και αποφύγουμε τους ψυχολόγους και όσους παίζουν με τη ψυχολογία μας και την ψυχολογία των παιδιών μας. Για να μάθουμε να είμαστε πιο δεκτικοί σε όσα μας λένε τα παιδιά μας, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να κρατήσουμε τη πόρτα επικοινωνίας ανοιχτή και όχι κατακρίνοντας τις κινήσεις τους. Σε όλους μας απαγόρευσαν "πράγματα" οι γονείς μας και τελικά όλοι τα κάναμε, αλλά κρυφά. Αλλά τότε κινδυνεύαμε από πολύ λιγότερα. Είναι καλύτερα να μη κάνουμε τα ίδια λάθη. Να μιλάμε στα παιδιά μας και κυρίως να τα ακούμε. Σίγουρα έχουμε να μάθουμε πολλά...

Η χειρότερη μητέρα της Αμερικής
Η ΙΣΤΟΡΙΑ έχει συγκλονίσει το σύμπαν: μια από τις πιο φρικιαστικές απάτες που έχουν γίνει στο Διαδίκτυο με θύμα ένα νεαρό- και πλέον νεκρό13χρονο κορίτσι. Η κοινή γνώμη παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τη δίκη που άρχισε στην Αμερική. Το γεγονός παλαιότερο: ξεχάστηκε και επανήλθε δυναμικά στο προσκήνιο έπειτα από τις έρευνες του FΒΙ.
Δύο παιδιά στην εφηβεία τους γνωρίζονται μέσα από μια δημοφιλή ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης, ένα site με εκατομμύρια μέλη ανά την υφήλιο.
Ο Τζος Έβανς, 16 ετών, μόλις μετακομίζει στη γειτονιά της 13χρονης Μέγκαν, αρχίζει να επικοινωνεί διαδικτυακά μαζί της. Της γράφει πως δεν πάει σχολείο: εκπαιδεύεται στο σπίτι με ιδιαίτερα μαθήματα. Δεν έχει τηλέφωνο: δεν το είχαν εγκαταστήσει ακόμα. Σιγά σιγά, οι «συνομιλίες» γίνονται όλο και πιο εξομολογητικές. Ένα «εξ αποστάσεως ειδύλλιο» δεν αργεί να ανθήσει. (Φυσικά, δεν έχουν συναντήσει ποτέ ο ένας τον άλλον.)
Η Μέγκαν χαρούμενη, ετοιμάζει το πάρτι γενεθλίων της. Τότε, εντελώς ξαφνικά, ο 16χρονος αλλάζει. Γίνεται επιθετικός, σαρκαστικός, τη βρίζει, την κατηγορεί ότι είναι διπρόσωπη.
Η Μέγκαν τα χάνει, αποσυντονίζεται, παγώνει.
Και δεν ξέρει ακόμα ότι τα χειρότερα έρχονται.
Γιατί ο Τζος είχε αποθηκεύσει όλες τις συνομιλίες με το κοριτσάκι.
Και μια ωραία πρωία δημοσιοποιεί την ιστοσελίδα που περιείχε τις
εξομολογήσεις της, τα μυστικά της, τη ζωή της ολόκληρη. Έτσι φόρα παρτίδα, κάνει την ψυχή της βορά στα κοφτερά δόντια γνωστών και αγνώστων.
Η Μέγκαν δεν αντέχει τον χλευασμό, τον διασυρμό από γνωστούς, γείτονες, συμμαθητές, φίλους. Κι όταν ο Τζος της έστειλε το τελευταίο μήνυμα «Νομίζω ότι ο κόσμος θα είναι πολύ καλύτερος χωρίς εσένα», το 13χρονο κοριτσάκι κρεμιέται στην ντουλάπα του παιδικού του δωματίου. Έτσι ξεψύχησε, έτσι τη βρήκε η μάνα της...
Μετά τον θάνατό της, βγήκαν όλα στη φόρα. Ο ηθικός αυτουργός του εγκλήματος, ο 16χρονος Τζος, ούτε Τζος λεγόταν ούτε 16χρονος ήταν. Όλο αυτό το ειδύλλιο, όλη αυτή η φρικαλέα εικονική πραγματικότητα που οδήγησε στην αυτοκτονία, ήταν το δημιούργημα μιας γειτόνισσας της μικρής Μέγκαν. Όνομα: Λόρι Ντρου.
Αυτή παρίστανε τον (ανύπαρκτο) Τζος! Αυτή οδήγησε ψυχρά, συνειδητά, οργανωμένα τη μικρή σε θάνατο. Πρώτα κερδίζοντας την εμπιστοσύνη της, ύστερα διαπομπεύοντάς την, σπρώχνοντάς της στον πάτο: μέχρι να φτάσει στην αυτοκτονία, που ήταν και το τελικό ζητούμενο της Λόρι Ντρου.
Γιατί το έκανε αυτό; Ποιο το κίνητρο; Η Λόρι είχε μια κόρη τη Σάρα Σάρα και Μέγκαν ήταν χρόνια κολλητές φίλες. Σε κάποια φάση, η φιλία τους διακόπηκε. Τότε η μητέρα- Λόρι μεταμορφώθηκε σε έφηβο- Τζος. Για να εκδικηθεί τη νεαρή γειτονοπούλα, πρώην φίλη της κόρης της. Αργότερα, στην Αστυνομία η Λόρι Ντρου μόνο μετανιωμένη δεν εμφανίστηκε. Ο συνήγορός υποστήριξε ότι η μικρή ήταν ένα προβληματικό παιδί που έπασχε από κατάθλιψη. Κι ότι το μόνο που επεδίωκε η πελάτισσά του ήταν να μάθει τους λόγους που «ξέκοψε» τη φιλία με την κόρη της.
Όταν μαθεύτηκε πως μια γυναίκα 47 χρόνων έστησε παγίδα θανάτου σε ένα 13χρονο κοριτσάκι, ξέσπασε ο χαμός. Η οργή του κόσμου ανάγκασε την Αστυνομία της περιοχής να περιπολεί το σπίτι της γυναίκας μέρα-νύχτα γιατί οι γείτονες είχαν σκοπό να τη λιντσάρουν!

Στο μεταξύ, η κινητοποίηση της διαδικτυακής κοινότητας ήταν τεράστια με χαρακτηριστικά ψυχολογίας του όχλου. Μέσα από γνωστές σε όλους μας υπηρεσίες ο καθένας μπορούσε με δυο- τρία κλικ να βρει όλα τα προσωπικά δεδομένα της Λόρι Ντρου. Διεύθυνση, τηλέφωνα, μέχρι και φωτογραφίες του σπιτιού της.
Το καταπληκτικό είναι άλλο: ότι σύμφωνα με τη δήλωση του σερίφη της περιοχής, η Λόρι Ντρου - παρά το αξιόποινο των πράξεών της- ΔΕΝ ΥΠΕΠΕΣΕ ΣΕ ΑΔΙΚΗΜΑ. Όμως, στις 15 Μαΐου 2008, το ομοσπονδιακό δικαστήριο άσκησε δίωξη εναντίον της Λόρι Ντρου με τις κατηγορίες της συνωμοσίας και της άσκησης συναισθηματικής βίας. Οι διώξεις αυτές μπορούν να επισύρουν ποινή φυλάκισης μέχρι και 25 χρόνια. Η Λόρι Ντρου είναι σήμερα γνωστή ως η «χειρότερη μητέρα στις ΗΠΑ».
Όσο για το ηθικόν δίδαγμα; Βγαίνει από μόνο του:
ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να ξέρουμε τι κάνουν τα παιδιά μας όταν ανοίγουν τον υπολογιστή τους

ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να τους μάθουμε πως ο «άλλος χρήστης» στο όποιο τσατ μπορεί να ΔΗΛΩΝΕΙ συνομήλικός τους και να είναι έως και ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΗΣ.
ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να τους μαθαίνουμε να μη μοιράζονται ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ τα προσωπικά τους δεδομένα.
Να μη λένε ποιοι είναι, τι κάνουν, πού μένουν.
Να μην εμπιστεύονται ένα «πληκτρολόγιο» από το πουθενά.

Και να καταλάβουν πως αυτό το μέσον μπορεί να είναι χρηστικό, ψυχαγωγικό, ενημερωτικό, «επικοινωνιακό»... αλλά πάντα υπάρχει και η αθέατη πλευρά της σελήνης: αυτήν που εμείς ως γονείς ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να διδάξουμε στα παιδιά μας. Για να υπάρχουν λιγότερες «Μέγκαν» στο μέλλον...
Αν προφταίνουμε ακόμα... Αν αυτό είναι ακόμα εφικτό...
ΥΓ: Αφιερωμένο σε όλους τους γονείς που δηλώνουν χαλαρά «α, εγώ δεν έχω ιδέα από κομπιούτερ. Σ´ αυτά το παιδί μου πραγματικά σκίζει».   

Για προβληματισμό από τη

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 14:29:38 | Permanent Link | Comments (0) |

Τρίτη, 06 May 2008

«Ερχονται χρόνια δύσκολα»


Tης Mαριαννας Tζιαντζη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 4/5/2008

Την ημέρα του Πάσχα βρέθηκα σε μια γειτονιά αυθαιρέτων ή μάλλον πρώην αυθαιρέτων, αφού τα σπίτια νομιμοποιήθηκαν, η περιοχή εντάχθηκε στο σχέδιο πόλης, οι δρόμοι ασφαλτοστρώθηκαν, ο καημός της μετανάστευσης ξεχάστηκε ή μάλλον άλλαξε κατεύθυνση, ενώ οι πολυκατοικίες έκρυψαν τα βουνά, τη θάλασσα, τις ελιές. Τα ισόγεια σπιτάκια έγιναν διώροφα και τριώροφα, με εξωτερικές ενισχυτικές κολόνες και μόνο κάποιες ρυμοτομικές ανορθογραφίες θυμίζουν την παλιά αυθαιρεσία: οικοδομικές γραμμές που θυμίζουν μαίανδρο, αδιέξοδα, δρόμοι που ξετυλίγονται σαν μεθυσμένοι, αλλά και κάποια τζιπ που βρίσκουν εμπόδιο τον οβελία που ψήνεται επί του καταστρώματος.

Ακάθεκτη βαδίζει η αστικοποίηση, καταπίνοντας όχι μόνο τις αγροτικές μνήμες (αυτές έχουν καταχωνιαστεί προ πολλού), αλλά και τις μνήμες της αστικής φτώχειας. Εξ άλλου, το πλούσιο πασχαλινό τραπέζι μοιάζει να ξορκίζει το φάντασμα της ανέχειας, να το διώχνει πέρα από τα σύνορα ή μάλλον να το διασκορπίζει στους θύλακες αυτών που πέρασαν τα δικά μας σύνορα και σήμερα καλλιεργούν τα άγια χώματά μας, καθαρίζουν τα σπίτια και τα γραφεία μας, μερικές φορές κλείνουν και τα μάτια των γερόντων μας.

Παράξενη, αλαφιασμένη η φτώχεια η σημερινή. Με κινητό τρίτης γενιάς, με δορυφορικές κεραίες, μηχανήματα κλιματισμού, ντιβιντί και ντιβιντιέρες, αλλά και με το συρτάρι γεμάτο φάρμακα για το σώμα και την ψυχή.

Γυμναστήρια, σχολές χορού, φροντιστήρια, καφετέριες, αντιπροσωπείες αυτοκινήτων, προπατζίδικα, αλλά το βιβλιοπωλείο είναι είδος εξωτικό και, όταν επιβιώνει, έστω σαν βιβλιοχαρτοπωλείο, το χρωστά στις ηρωικές προσπάθειες του ιδιοκτήτη του, που είναι ταυτόχρονα πωλητής, λογιστής, καθαριστής. Μα πώς γίνεται η οικογένεια να συσσωρεύειπτυχία και το βιβλίο, όπως και η εφημερίδα, να χάνεται;

Λεπτή, πολύ λεπτή είναι η κρούστα της ευημερίας της τελευταίας εικοσαετίας. Κάποια παιδιά αγροτών δεν θέλουν ούτε να ξέρουν πού πέφτουν τα αμπελοχώραφά τους, ενώ γονείς νεαρών επιστημόνων βλέπουν τα παιδιά τους να βουλιάζουν στο πέλαγος της ανεργίας. Αφήσαμε πίσω τα σημάδια της μεταπολεμικής φτώχειας, όμως η νέα φτώχεια, η «εισαγόμενη» όπως λένε, μας περιμένει στη γωνία. Πιο ύπουλη, πιο αμείλικτη.

Η καταφατική πρόταση «εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί» μετατρέπεται σε ερωτηματική: «εμείς θα ζήσουμε αν γίνουμε φτωχοί;» Είναι αυτονόητο ότι έχουμε περάσει και χειρότερα ή ότι υπάρχουν χώρες που δοκιμάζονται χειρότερα. Η διαφορά με το παρελθόν ή με το «αλλού» είναι ότι σήμερα είμαστε ανοχύρωτοι -συναισθηματικά, πολιτικά, ιδεολογικά- ενώ ο κύκλος της αλληλεγγύης γίνεται όλο και πιο στενός, συνήθως χωράει ένα-δυο-τρία άτομα, του εαυτού μας συμπεριλαμβανομένου.

Στην τελευταία συγκέντρωση για το ασφαλιστικό, από τα μεγάφωνα που είχε εγκαταστήσει η ΓΣΕΕ στην Πατησίων ακουγόταν η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη στο τελευταίο ίσως τραγούδι του: «Ερχονται χρόνια δύσκολα, γεμάτα καταιγίδες, κι εμείς του κόσμου θύματα, μ' ατέλειωτα προβλήματα και λιγοστές ελπίδες». Λιακάδα, ζέστη, άνοιξη, φραπέδες και κρύα εμφιαλωμένα νερά - «μα πού τα βρήκαν αυτά τα κλαψιάρικα;» έλεγαν κάποιοι, ανάμεσά τους κι εγώ. Να όμως που εκ δυσμών ειδήσεις μοιάζουν να δικαιώνουν την απαισιοδοξία αυτού του τραγουδιού, ενώ ούτε οι εξ ανατολών την απαλύνουν.

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 08:32:38 | Permanent Link | Comments (0) |

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2008

Μάτια ερμητικά κλειστά...


Σαν να ανακαλύψαμε
ξανά την Αμερική... Μόλις τώρα διαπιστώνουμε ότι στην Ηλεία, στη Θήβα, αλλά ίσως και δίπλα μας, αν όχι μέσα στο ίδιο το σπίτι μας, απασχολούνται ανασφάλιστοι ή με το χαμηλότερο δυνατό κόστος Τώρα καταλαβαίνουμε ότι μέρος της καταναλωτικής μας ικανότητας οφείλεται στην αδήλωτη εργασία αλλά και στα κρυφά μάτια που κάνει η Πολιτεία με τους ανύπαρκτους ελεγκτικούς μηχανισμούς της. Αυτούς που, όταν εμείς νιώσουμε θιγόμενοι, προτάσσοντας τον δείκτη, απαιτούμε να είναι δίπλα μας...

Ολα τα ξέραμε, αλλά νομίζαμε ότι με κάποιον τρόπο μαγικό, οι κοινωνικές αντιθέσεις δεν θα εκδηλωθούν. Ισως κατά βάθος να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, πιστεύοντας ότι οι αλλοδαποί που ζουν σε αυτοσχέδιες παράγκες θα παραμείνουν μουγγοί και μονίμως ευγνώμονες που τρώνε ένα κομμάτι ψωμί στη χώρα μας.

Πόσο αφελής πρέπει να είναι κανείς για να μη βλέπει ότι η συμβίωση της ανέχειας και εκκωφαντικής χλιδής δεν θα προκαλέσει εκρήξεις; Στην περίπτωση της Μανωλάδας, το φιτίλι άναψε από τον ανταγωνισμό των ΜΜΕ, που προέβαλαν τις απαράδεκτες συνθήκες ζωής των αλλοδαπών. Ομως, το φιτίλι μπορεί να ανάψει ανά πάσα στιγμή.

Ας κάνουμε μια βόλτα στην πλατεία Βικτωρίας. Ας περπατήσουμε τις γειτονιές της Αθήνας γύρω από το κέντρο. Ας βολτάρουμε το βράδυ -αν τολμάμε- στα στενά γύρω από την πλατεία Ομόνοιας και θα διαπιστώσουμε ότι υπάρχει μια διάχυτη εξαθλίωση, που έχει προ πολλού επηρεάσει τη δημογραφία της πόλης. Ενα χιλιόμετρο από τη χλιδάτη Βουκουρεστίου αρχίζει μια άλλη πόλη. Πεντακόσια μέτρα από τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και εκατό μέτρα από το Μετς αρχίζει ένας άλλος τόπος, ο γκαζότοπος του Νέου Κόσμου. Κι όλα αυτά είναι η Αθήνα με πολλά μικρά, μικρότερα ή μεγαλύτερα γκέτο, που κάνουν τον Βοτανικό να μοιάζει με Κολωνάκι.

Το 1992 βρεθήκαμε, τρεις συνάδελφοι, στον Αυλώνα για λογαριασμό περιοδικού. Ινδοί και Πακιστανοί κρατούσαν καλά κρυμμένα τα μυστικά τους υπό τον φόβο της απέλασης και το «κομμάτι» παραλίγο να μη γίνει ποτέ. Ευτυχώς, οι φωτογραφίες ήταν το καλύτερο ρεπορτάζ. Μια απέραντη λασπουριά γύρω από τα βουστάσια. Και μέσα σε αυτά συμβίωναν άνθρωποι και ζώα.

Στα 16 χρόνια δεν άλλαξαν θεαματικά οι συνθήκες ζωής των «ξένων» στην περιφέρεια. Ισως λόγω της ξηρασίας να περιορίστηκε η λάσπη. Πάντως, οι επιθεωρητές που βρέθηκαν στη Μανωλάδα, μιλούν για απαράδεκτες συνθήκες Αλλά ούτε οι εκπρόσωποι της νομαρχίας μίλησαν ούτε το υπουργείο Υγείας απεφάνθη. Και οι λαλίστατοι βουλευτές, των δύο μεγάλων κομμάτων, δεν βρήκαν να πουν κουβέντα για να μη δυσαρεστήσουν τους μικρούς ιδιοκτήτες που αποτελούν και τη ραχοκοκαλιά των υποστηρικτών τους. Κρατούν τα μάτια σφαλιστά, ξεχνώντας ότι στηρίζουμε ένα μέρος της ευημερίας μας στην εργασία των αλλοδαπών. Αυτό κάποια ημέρα θα τελειώσει. Το ζήτημα είναι να τελειώσει με τον πιο ήρεμο τρόπο, όπως έγινε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. που αντιμετώπισαν στη δεκαετία του '60 ανάλογα φαινόμενα...

Της Χριστίνας Κοψίνη από την "Καθημερινή" της 22/4/2008
Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 17:22:19 | Permanent Link | Comments (0) |

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008

Απάνθρωποι ακόμα και στα παιδιά


Ιστορίες για... αγρίους. Πόσο άρρωστοι πρέπει να είμαστε για να φερόμαστε έτσι στα παιδιά; Δείτε αυτή την εικόνα που βρήκε έστειλε στο Blog η Γιόλα Αθανασοπούλου.

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 14:22:48 | Permanent Link | Comments (1) |

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2008

Ζαχοπουλειάδας το ανάγνωσμα…

 

Το τελευταίο διάστημα έχουμε γίνει μάρτυρες (για άλλη μια φορά) ενός «σκανδάλου» που περιλαμβάνει τα πάντα. Από ερωτικά παραστρατήματα, γυρισμένα σε DVD, κυβερνητικού στελέχους, απόπειρες αυτοκτονίας, μίζες, μέχρι καυγάδες εκδοτικών συμφερόντων, αλληλοκαρφώματα κυβερνητικών στελεχών (νυν και πρώην) και αποκαλύψεις για απαξίωση του πολιτισμού από το ίδιο του το υπουργείο Πολιτισμού. Παράλληλα ρέει και άφθονο χρήμα (από αυτό που κατά τα άλλα δεν υπάρχει!) δεξιά και αριστερά, με νούμερα που εμείς οι πληβείοι ούτε στα καλύτερά μας όνειρα δεν θα μπορούσαμε να δούμε.

Εκπληξη; Πρωτοφανές; Όχι! Τα τελευταία είκοσι τουλάχιστον χρόνια κάθε τρεις και λίγο αποκαλύπτονται σκάνδαλα και σκανδαλάκια στην πολιτική ζωή (και όχι μόνο) που επιβεβαιώνουν ότι η σήψη έχει πάρει διαστάσεις καθολικότητας.

Η άνεση με την οποία οι άνθρωποι της εξουσίας, περνώντας από την αρπαχτή και τη ρεμούλα σε κυβερνητικές θέσεις στην αντιπολίτευση και το αντίστροφο, χωρίς να νοιώθουν την ανάγκη για μια στοιχειώδη κάλυψη, είναι ενδεικτική της έκτασης που έχει λάβει η σαπίλα του συστήματος.

Τι δεν γνωρίζαμε από όλα αυτά; Για τους στημένους διαγωνισμούς; Ότι οι «πυλώνες» της δημοκρατίας τρέφονται από τις μίζες και τους ειδικούς λογαριασμους; Ότι όπως κάποτε τσιμεντώθηκε ο ιστορικός χώρος του Μαραθώνα για χάρη των συμφερόντων που εμπλέκονταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, έτσι και τώρα αποχαρακτηρίζονται αρχαιολογικοί χώροι για χάρη κάποιων εργολάβων; Ότι ενώ η δικαιοσύνη και ο νόμος σπεύδει να επιβάλει την τάξη όταν πρόκειται για απεργίες και διαδηλώσεις, όπως πρόσφατα στα λιμάνια, όταν πρόκειται για τα σκάνδαλα όλο και κάποιες καθυστερήσεις θα υπάρχουν, όλο και κάποια στοιχεία θα λείπουν;  

Όλα αυτά αποκαλύφθηκαν από το άλμα στο κενό εκέινου που περιεχόμενο της θητείας του ήταν το χώσιμο του χεριού του στο βάζο με το μέλι; Δεν θα έπρεπε να έχουμε τέτοιες αυταπάτες. Άνθρωποι που έχουν αποδεχτεί τη λογική ότι θα ζήσουν με τη κλοπή και λειτουργούν στη λογική της ακόμη μεγαλύτερης κλοπής του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι, εμείς δηλαδή, δεν έχουν τέτοιες ευαισθησίες.

Εδώ ερχόμαστε στην ουσία του πράγματος. Πότε ξέσπασε το σκάνδαλο αυτό; Σε μια εποχή που «παίζουν» δύσκολα ζητήματα. Και στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό μέτωπο. Βαλκάνια, Κύπρος, Μέση Ανατολή, αγωγοί φυσικού αερίου, άρματα μάχης, σοβαρά ζητήματα που εμπλέκουν τη χώρα μας στους ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων. Εργασιακά, ασφαλιστικό, παιδεία, περιβάλλον, οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις, ζητήματα που πρέπει να προχωρήσουν με ταχύτερους ρυθμούς . Που τα όποια «παραστρατήματα» και «δισταγμοί» του πολιτικού προσωπικού θα πρέπει να καμφθούν. Ποιοί, λοιπόν, έχουν συμφέρον, αλλά και τη δυνατότητα να αποκαλύπτουν σκάνδαλα στο πολύ στενό περιβάλλον του πρωθυπουργού (όχι για πρώτη φορά, μην ξεχνάμε και τις υποκλοπές π.χ.), να πιέζουν για αυτά; Οχι και πολύ μακρινές «ευχαριστίες» πρώην πρωθυπουργού ή προαγγελίες εκλογών, πιέσεις για το θέμα του αγωγού φυσικού αερίου, σε και από ξένους παράγοντες, όπως και δηλώσεις επιφανών οικονομικών παραγόντων εκπροσώπων των «παραγωγικών τάξεων» περί καθυστερήσεων στις μεταρρυθμίσεις, μάλλον δείχνουν ποιοί έχουν συμφέρον να πιέζουν.

Από την άλλη υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας που πιέζει ο πιο σοβαρός, που δημιουργεί τους «δισταγμούς». Αυτός δεν είναι άλλος από εμάς. Αυτό που λέμε ο λαϊκός παράγοντας. Που το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα και τα γκάλοπ δείχνουν ότι το πολιτικό σύστημα έχει πρόβλημα, γι' αυτό και το (ξανα)φούντωμα των συζητήσεων περί αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού.

Έχει πρόβλημα, γιατί η αγανάκτησή μας δεν χωράει πλέον μόνο στις εκλογές και στα γκάλοπ. Εκφράζεται ολοένα και περισσότερο στους δρόμους, στις γειτονιές, στις σχολές, στα σχολεία στους εργασιακούς χώρους, παντού. Οι περσινοί αγώνες στο χώρο της παιδείας κυρίως, οι φετινές απεργίες για το ασφαλιστικό με αποκορύφωμα την 12η Δεκέμβρη, ο «εξαναγκασμός» των διαφόρων αποχρώσεων εργατοπατέρων να προαναγγέλουν νέες κινητοποήσεις, πρώην κυβερνητικών να «συγκρούονται» με τα ΜΑΤ στα λιμάνια και ας είναι στυλοβάτες των ίδιων πολιτικών, δείχνουν ότι η έκφραση της αγανάκτησης του λαού βρίσκεται ακόμη στην αρχή και δεν καταλαγιάζει έτσι εύκολα πια. Η ακρίβεια, η ανεργία, οι νέες ευέλικτες μορφές απασχόλησης, η μείωση μισθών και συντάξεων, η επιδίωξη κατάργησης «αυτονόητων» δικαιωμάτων, όπως η ασφάλιση, η σύνταξη, δημόσια δωρεάν παιδεία κ.λπ. μας έχουν οδηγήσει σε δύσκολες καταστάσεις. Το μέλλον που μας επιφυλάσσουν, αυτοί που νομίζουν ότι οι πάντες και τα πάντα τους ανήκουν, θα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Στο χέρι μας είναι η αγανάκτησή μας να εκφραστεί ακόμη περισσότερο σε αντίσταση στην κατάργηση της ζωής μας, στην ανατροπή αυτών των πολιτικών, στους δρόμους με διαδηλώσεις και απεργίες. Ήδη το σύστημα ανησύχησε. Στο χέρι μας είναι αυτή η ανησυχία να γίνει πανικός.

Ας τους αφήσουμε λοιπόν να αλληλοκαρφώνονται, να βγάζουν τα άπλυτά τους στη φόρα, να ξεφτιλίζονται δημοσίως. Ας τους δείξουμε ότι ξέρουμε πολύ καλά ότι το χρήμα που μοιράζουν δεξιά και αριστερά, ο τόπος και ο πολιτισμός που ξεφτιλίζουν, δεν είναι δικά τους, αλλά δικά μας, γιατί αν δεν είμασταν εμείς, οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου, δεν θα είχαν και αυτοί τίποτα να μοιράσουν.

Αυτά προς σκέψη αλλά καθόλου συμμόρφωση!

Νέζης Δημήτρης 20/01/2008

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 08:52:16 | Permanent Link | Comments (0) |

Σάββατο, 05 Ιανουαρίου 2008

Χωρίς φυσικό αέριο τα 62 και 146 δημοτικά

 

Το διαβάσαμε στη συνήθως καλά πληροφορημένη εβδομαδιαία εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» της 30/12/2007-σελ.21 στη στήλη «Δημοτικές Παρωδίες» που επιμελείται ο Βίκτωρ και... αδυνατούμε να το πιστέψουμε:

Εγκρίθηκε και υπεγράφη μεταξύ του Δήμου Αθηναίων και του υπουργείου Εσωτερικών προγραμματική σύμβαση με βάση την οποία 70 περίπου σχολικές μονάδες, βρεφονηπιακοί και παιδικοί σταθμοί καθώς και σχολεία (Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια), κλειστές αθλητικές εγκαταστάσεις και δύο μεγάλα κτίρια του δήμου θα συνδεθούν με τον αγωγό φυσικού αερίου και θα αντικατασταθούν οι καυστήρες πετρελαίου με καυστήρες φυσικού αερίου, προκειμένου να υπάρξει εξοικονόμηση ενέργειας και μείωση των ρυπογόνων εκπομπών από το πετρέλαιο...

Το εκπληκτικό είναι ότι ανάμεσα στα σχολεία που έχουν εγκριθεί η σύνδεσή τους είναι τα 53 Γυμνάσιο και Λύκειο, επί της οδού Γράμμου στα Σεπόλια, όχι όμως τα 62 και 146 Δημοτικά που... γειτνιάζουν κυριολεκτικά με τις δύο δευτεροβάθμιες σχολικές μονάδες.

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνουμε τη λογική των ιθυνόντων. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα μείνουν, δήμος και υπουργείο Εσωτερικών στις εξαγγελίες και στην προγραμματική σύμβαση και ότι σύντομα θα δούμε όλα τα δημόσια και δημοτικά κτίρια να συνδέονται με το φυσικό αέριο...

Για την ιστορία, τα 144 και 163 Δημοτικά και το 140 Νηπιαγωγείο (Μετοχίτη και Χατζηαποστόλου) είναι ήδη μέσα στα σχολεία που έχουν επιλεγεί και περιλαμβάνονται στον κατάλογο των κτιρίων στα οποία μόλις αρχίζει το έργο αυτό ή έχουν ήδη δημοπρατηθεί.

Posted by Νίκος Eλ. Θεοδωράκης at 21:11:13 | Permanent Link | Comments (0) |