«Μηνύματα» από τη Δυτική Αθήνα

Συγκεντρώθηκαν γύρω στα 200 άτομα, το πρωί της Κυριακής 27/1/08 στο σταθμό του Μετρό του Κεραμεικού, από εκεί πορεύτηκαν μέσα από τα στενά του Βοτανικού προς το χώρο όπου σχεδιάζεται να κατασκευαστεί το γήπεδο του Παναθηναϊκού, δίπλα στο ρέμα του Προφήτη Δανιήλ. Εκεί φυτέψανε συμβολικά μια ελιά, δίνοντας την υπόσχεση ότι θα την προσέχουν και ότι σύντομα ο χώρος θα γεμίσει από δέντρα.

Από όλους εκφράστηκε η αγανάκτηση για τη στάση της πολιτείας και του δήμου, που παραδίδει ένα χώρο που θα μπορούσε να γίνει, χώρος πρασίνου και ανάσας για όλη την Αθήνα, στα μεγαλοσυμφέροντα των ΠΑΕ και του Βωβού. Μάλιστα σε ένα σύνθημα έγινε και λογοπαίγνιο με τα ονόματά τους "Μπάμπης Κακλαμάνης και Νικήτας Βωβός"!

Ο χώρος του ελαιώνα είναι μια τεράστια έκταση που εδώ και πάρα πολλά χρόνια οι διάφορες κυβερνήσεις και δημοτικές αρχές υπόσχονται την ανάπλασή του, χωρίς να έχει γίνει τίποτα ή μάλλον αφέθηκε να καταπατηθεί από μηχανουργία, μεταφορικές εταιρίες κ.λπ. καταστρέφοντάς τον. Απ' ότι φαίνεται πλέον έχει αποφασιστεί η ανάπλασή του!! Αυτό που σχεδιάζουν μάλλον εντάσεται στο γενικότερο σχέδιο για την παρακηφίσια περιοχή, όπου σιγά-σιγά καταργούνται τα εργοστάσια και ξεφυτρώνουν εμπορικά κέντρα και χώροι διασκέδασης τύπου FUN PARK, VILLAGE, κ.λπ.

Ο χώρος του ελαιώνα αφορά τους κατοίκους 4 τουλάχιστον δήμων:Αθήνας, Ρέντη, Αιγάλεω και Περιστέρι.

Καλό θα ήταν η επιτροπή να απευθυνθεί σε αυτούς τους κατοίκους ενημερώνοντάς τους και καλώντας τους να φτιάξουν επιτροπές αγώνα στις γειτονιές τους, μέσα από συνελεύσεις, έτσι ώστε ο αγώνας αυτός να μαζικοποιηθεί και να γίνει αντικείμενο των ίδιων των κατοίκων τωνγύρω περιοχών πρώτα απ' όλα. Γιατί χωρίς αυτούς καμιά επιτροπή από μόνη της δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τη διάρκεια της πορείας οι ελάχιστοι κάτοικοι ξαφνιάστηκαν, αλλά και επιδοκίμαζαν τους διαδηλωτές. Κάποιοι μάλιστα παραπονέθηκαν ότι δεν ήξεραν τίποτα για την πορεία. Είχαν δίκιο γιατί η αφίσα καλούσε σε ραντεβού στις 12:00 στο σταθμό και για συζήτηση στη Γεωπονική. Άλλωστε η διάθεση να παλευτεί το θέμα αυτό φάνηκε και από την προσέλευση περισσότερου κόσμου στη σχολή, που και εκεί ακούστηκαν παράπονα για τη μη ενημέρωση.

Μετά τη δεντροφύτευση, λοιπόν, η πορεία κατέληξε στη Γεωπονική, όπου ακολούθησε ημερίδα.

Ετοιμοι να κόψουν την πίτα τους τα προεδρεία των δύο Συλλόγων Γονέων...


Στον ειδικό γραμματέα του 146, Νίκο Λεκό, έπεσε το φλουρί...

Αρκετά πρωτότυπα, πέρα και έξω από τα όρια του σχολείου, σε μια κοινωνική συναναστροφή από αυτές που έχουμε ανάγκη, οι γονείς που συμμετέχουν στα Διοικητικά Συμβούλια των Συλλόγων Γονέων, δύο σχολείων στα Σεπόλια, των 146 - 62, έκοψαν την πίτα τους χθες βράδυ στην ταβέρνα «Η Γωνιά του Πλάτωνα». Μαζευτήκαμε καμιά 15αριά άνθρωποι, ήρθαν και... ενισχύσεις φίλοι από σχολεία με τα οποία έχουμε συνεργασία και περάσαμε μια πολύ όμορφη βραδιά.

Ιστορίες για... αγρίους. Πόσο άρρωστοι πρέπει να είμαστε για να φερόμαστε έτσι στα παιδιά; Δείτε αυτή την εικόνα που βρήκε έστειλε στο Blog η Γιόλα Αθανασοπούλου.

Το τελευταίο διάστημα έχουμε γίνει μάρτυρες (για άλλη μια φορά) ενός «σκανδάλου» που περιλαμβάνει τα πάντα. Από ερωτικά παραστρατήματα, γυρισμένα σε DVD, κυβερνητικού στελέχους, απόπειρες αυτοκτονίας, μίζες, μέχρι καυγάδες εκδοτικών συμφερόντων, αλληλοκαρφώματα κυβερνητικών στελεχών (νυν και πρώην) και αποκαλύψεις για απαξίωση του πολιτισμού από το ίδιο του το υπουργείο Πολιτισμού. Παράλληλα ρέει και άφθονο χρήμα (από αυτό που κατά τα άλλα δεν υπάρχει!) δεξιά και αριστερά, με νούμερα που εμείς οι πληβείοι ούτε στα καλύτερά μας όνειρα δεν θα μπορούσαμε να δούμε.

Εκπληξη; Πρωτοφανές; Όχι! Τα τελευταία είκοσι τουλάχιστον χρόνια κάθε τρεις και λίγο αποκαλύπτονται σκάνδαλα και σκανδαλάκια στην πολιτική ζωή (και όχι μόνο) που επιβεβαιώνουν ότι η σήψη έχει πάρει διαστάσεις καθολικότητας.

Η άνεση με την οποία οι άνθρωποι της εξουσίας, περνώντας από την αρπαχτή και τη ρεμούλα σε κυβερνητικές θέσεις στην αντιπολίτευση και το αντίστροφο, χωρίς να νοιώθουν την ανάγκη για μια στοιχειώδη κάλυψη, είναι ενδεικτική της έκτασης που έχει λάβει η σαπίλα του συστήματος.

Τι δεν γνωρίζαμε από όλα αυτά; Για τους στημένους διαγωνισμούς; Ότι οι «πυλώνες» της δημοκρατίας τρέφονται από τις μίζες και τους ειδικούς λογαριασμους; Ότι όπως κάποτε τσιμεντώθηκε ο ιστορικός χώρος του Μαραθώνα για χάρη των συμφερόντων που εμπλέκονταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, έτσι και τώρα αποχαρακτηρίζονται αρχαιολογικοί χώροι για χάρη κάποιων εργολάβων; Ότι ενώ η δικαιοσύνη και ο νόμος σπεύδει να επιβάλει την τάξη όταν πρόκειται για απεργίες και διαδηλώσεις, όπως πρόσφατα στα λιμάνια, όταν πρόκειται για τα σκάνδαλα όλο και κάποιες καθυστερήσεις θα υπάρχουν, όλο και κάποια στοιχεία θα λείπουν;  

Όλα αυτά αποκαλύφθηκαν από το άλμα στο κενό εκέινου που περιεχόμενο της θητείας του ήταν το χώσιμο του χεριού του στο βάζο με το μέλι; Δεν θα έπρεπε να έχουμε τέτοιες αυταπάτες. Άνθρωποι που έχουν αποδεχτεί τη λογική ότι θα ζήσουν με τη κλοπή και λειτουργούν στη λογική της ακόμη μεγαλύτερης κλοπής του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι, εμείς δηλαδή, δεν έχουν τέτοιες ευαισθησίες.

Εδώ ερχόμαστε στην ουσία του πράγματος. Πότε ξέσπασε το σκάνδαλο αυτό; Σε μια εποχή που «παίζουν» δύσκολα ζητήματα. Και στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό μέτωπο. Βαλκάνια, Κύπρος, Μέση Ανατολή, αγωγοί φυσικού αερίου, άρματα μάχης, σοβαρά ζητήματα που εμπλέκουν τη χώρα μας στους ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων. Εργασιακά, ασφαλιστικό, παιδεία, περιβάλλον, οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις, ζητήματα που πρέπει να προχωρήσουν με ταχύτερους ρυθμούς . Που τα όποια «παραστρατήματα» και «δισταγμοί» του πολιτικού προσωπικού θα πρέπει να καμφθούν. Ποιοί, λοιπόν, έχουν συμφέρον, αλλά και τη δυνατότητα να αποκαλύπτουν σκάνδαλα στο πολύ στενό περιβάλλον του πρωθυπουργού (όχι για πρώτη φορά, μην ξεχνάμε και τις υποκλοπές π.χ.), να πιέζουν για αυτά; Οχι και πολύ μακρινές «ευχαριστίες» πρώην πρωθυπουργού ή προαγγελίες εκλογών, πιέσεις για το θέμα του αγωγού φυσικού αερίου, σε και από ξένους παράγοντες, όπως και δηλώσεις επιφανών οικονομικών παραγόντων εκπροσώπων των «παραγωγικών τάξεων» περί καθυστερήσεων στις μεταρρυθμίσεις, μάλλον δείχνουν ποιοί έχουν συμφέρον να πιέζουν.

Από την άλλη υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας που πιέζει ο πιο σοβαρός, που δημιουργεί τους «δισταγμούς». Αυτός δεν είναι άλλος από εμάς. Αυτό που λέμε ο λαϊκός παράγοντας. Που το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα και τα γκάλοπ δείχνουν ότι το πολιτικό σύστημα έχει πρόβλημα, γι' αυτό και το (ξανα)φούντωμα των συζητήσεων περί αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού.

Έχει πρόβλημα, γιατί η αγανάκτησή μας δεν χωράει πλέον μόνο στις εκλογές και στα γκάλοπ. Εκφράζεται ολοένα και περισσότερο στους δρόμους, στις γειτονιές, στις σχολές, στα σχολεία στους εργασιακούς χώρους, παντού. Οι περσινοί αγώνες στο χώρο της παιδείας κυρίως, οι φετινές απεργίες για το ασφαλιστικό με αποκορύφωμα την 12^η Δεκέμβρη, ο «εξαναγκασμός» των διαφόρων αποχρώσεων εργατοπατέρων να προαναγγέλουν νέες κινητοποήσεις, πρώην κυβερνητικών να «συγκρούονται» με τα ΜΑΤ στα λιμάνια και ας είναι στυλοβάτες των ίδιων πολιτικών, δείχνουν ότι η έκφραση της αγανάκτησης του λαού βρίσκεται ακόμη στην αρχή και δεν καταλαγιάζει έτσι εύκολα πια. Η ακρίβεια, η ανεργία, οι νέες ευέλικτες μορφές απασχόλησης, η μείωση μισθών και συντάξεων, η επιδίωξη κατάργησης «αυτονόητων» δικαιωμάτων, όπως η ασφάλιση, η σύνταξη, δημόσια δωρεάν παιδεία κ.λπ. μας έχουν οδηγήσει σε δύσκολες καταστάσεις. Το μέλλον που μας επιφυλάσσουν, αυτοί που νομίζουν ότι οι πάντες και τα πάντα τους ανήκουν, θα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Στο χέρι μας είναι η αγανάκτησή μας να εκφραστεί ακόμη περισσότερο σε αντίσταση στην κατάργηση της ζωής μας, στην ανατροπή αυτών των πολιτικών, στους δρόμους με διαδηλώσεις και απεργίες. Ήδη το σύστημα ανησύχησε. Στο χέρι μας είναι αυτή η ανησυχία να γίνει πανικός.

Ας τους αφήσουμε λοιπόν να αλληλοκαρφώνονται, να βγάζουν τα άπλυτά τους στη φόρα, να ξεφτιλίζονται δημοσίως. Ας τους δείξουμε ότι ξέρουμε πολύ καλά ότι το χρήμα που μοιράζουν δεξιά και αριστερά, ο τόπος και ο πολιτισμός που ξεφτιλίζουν, δεν είναι δικά τους, αλλά δικά μας, γιατί αν δεν είμασταν εμείς, οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου, δεν θα είχαν και αυτοί τίποτα να μοιράσουν.

Αυτά προς σκέψη αλλά καθόλου συμμόρφωση!

Νέζης Δημήτρης 20/01/2008

Δυστυχώς το τέρας της Γραφειοκρατίας Ζει και Βασιλεύει. Και καταξιώνει κάποιους δημοσίους υπαλλήλους που αρέσκονται να βγάζουν ανακοινώσεις με τις σφραγίδες των σχολείων απλά για να μην αφήνουν να γίνεται τίποτα μέσα στο σχολείο από φορείς που δεν πολυγουστάρουν μέσα στα πόδια τους. Όπως είναι οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων. Θα τους αφήσουμε έτσι; Όχι βέβαια...